สวัสดีครับชาว iLovenkp.com  ช่วงนี้ก็ใกล้จะประกาศผลแอดมิชชั่นกันแล้วนะครับ  แฟนๆ ชาวเว็บหลายคนก็คงใจจดใจจ่อกับคณะและมหาวิทยาลัยในฝันกันอยู่  แต่ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไร  iLovenkp.com ก็ขอเอาใจช่วยให้ได้เรียนและเป็นในสิ่งที่หวังนะครับ

       และเพื่อไม่ให้ตกเทรนด์  คอลัมน์ 'คนนคร' ครั้งนี้  เลยได้พารุ่นพี่ชาวนครพนมคนหนึ่งมาให้รู้จักกันครับ   เรื่องราวชีวิตของเขาน่าทึ่งเลยทีเดียวครับ  เพราะแม้ว่าจะเริ่มต้นแบบลุ่มๆ ดอนๆ  แต่ก็ตะลอนๆ ไปประสบความสำเร็จถึงสหรัฐอเมริกา  เกริ่นไปเกริ่นมาซะเยอะ  จะรอช้าอยู่ทำไม  ตามเราไปรู้จักกับเขากันเลยดีกว่าครับกับ 'พี่วี-วีระพล  สีสานัง'

iLovenkp : พี่วีเป็นคนนครพนมโดยกำเนิดใช่ไหมครับ?

พี่วี : บ้านพี่อยู่ซอยราชกิจภักดี อยู่บริเวณข้างวัดกลางครับ  สมัยประถมพี่ก็เรียนที่โรงเรียนอนุบาลนครพนม จากนั้นก็สอบเข้าชั้นมัธยมต้นที่โรงเรียนปิยะมหาราชาลัย  และในขณะที่กำลังเรียนอยู่ ม.3 แม่พี่ก็เสีย  เสาหลักของบ้านพี่ก็เลยไม่มี  จึงหันเหชีวิตไปเรียนสายวิชาชีพด้านอิเลคทรอนิกส์ที่วิทยาลัยเทคนิคนครพนม  เพราะพี่รู้ว่าพี่คงไม่มีเงินไปเรียนสายสามัญแน่ๆ  อีกอย่างพี่ก็กะว่าจะจบ ปวส. แล้วก็ทำงานไปเลย  ซึ่งตรงนี้ เพื่อนๆ และอาจารย์ในโรงเรียนต่างก็ตกใจกันมาก  เพราะพี่เองก็จัดอยู่ในแถวหน้าของชั้น  แต่หันไปเรียนต่อทางด้านวิชาชีพ

iLovenkp : แล้วหลังจากที่ได้เข้าไปเรียนในวิทยาลัยเทคนิคนครพนม ชีวิตเป็นอย่างไรบ้างครับ?

พี่วี : ช่วงที่เรียนอยู่สายอาชีพ  พี่ก็เรียนได้ 4.00 ตลอดเลยนะครับ  อาจารย์ก็แปลกใจเหมือนกัน  หลังจากนั้นก็มีโอกาสเป็นรุ่นแรกที่ได้กู้ยืมเงินกับกองทุนเงินกู้ยืมเพื่อการศึกษา (กยศ.) พี่จึงไปสอบเข้าสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าบางมด โดยเรียนต่อเนื่องในคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาสื่อสารอิเลคทรอนิกส์ (Electronic & Communication) จนจบระดับปริญญาตรีครับ

iLovenkp : หลังจบปริญญาตรีวิศวกรรมศาสตร์แล้ว พี่วีทำงานต่อเลยหรือเปล่าครับ?

พี่วี : หลังเรียนจบพี่ก็ไปทำงานที่ชลบุรีได้ 4 ปี  จากนั้นจึงคิดว่าถ้าเรามีความรู้อยู่แค่นี้  เราก็จะเป็นลูกน้องเขาตลอด  เพราะเขาต้องการคนที่มีประสบการณ์และความรู้จากต่างประเทศ  พอดีกับที่ลูกน้องของพี่ ซึ่งเขาจบปริญญาโทมาแนะนำว่า มีทุนเรียนฟรีที่สวีเดน  ตัวพี่เองก็หูผึ่งเลย  จึงลองไปสอบชิงทุน Swedish Institute ซึ่งในที่สุดก็ได้รับทุน  โดยไม่ต้องจ่ายค่าเทอมและยังได้เงินเป็นค่าใช้จ่ายรายเดือนๆ ละ 35,000 บาท  แต่มีเงื่อนไขว่าจะต้องทำโปรเจ็กต์ให้อีริคสัน (Ericsson) 1 อย่าง  ซึ่งในที่สุดพี่ก็ทำโปรเจ็คให้เขาสำเร็จและจบปริญญาโทจาก Gavle University ในสาขา Microwave and Telecommunication มาได้ครับ

 iLovenkp  : แล้วเป็นไงมาไงถึงได้ไปทำงานต่อที่อเมริกาครับ?

พี่วี : หลังเรียนจบพี่ก็หว่าน Resume ไปสมัครงานทั่วโลกเลย  ทั้งจีน อังกฤษ อเมริกา และแคนาดา  เพราะพี่รู้ตัวเองว่าอยากทำงานเมืองนอก  อยากเป็นคนสร้างสรรค์มากกว่าจะเป็นฝ่ายปฏิบัติตามเหมือนแรงงานในเมืองไทย  และในที่สุดพี่ก็ได้สัมภาษณ์งานที่บริษัท Unigen ในสหรัฐอเมริกา  และปัจจุบันทำงานและอาศัยอยู่ในรัฐแคลิฟอร์เนีย  ใกล้ๆ กับเมืองซานฟรานซิสโกครับ

iLovenkp : การทำงานที่อเมริกาแตกต่างกับเมืองไทยอย่างไรครับ?

พี่วี : การทำงานที่อเมริกาเราจะรู้ว่า เราจะผลิต ออกแบบ หรือทดสอบผลิตภัณฑ์แต่ละชนิดอย่างไร  การทำงานที่นั่นค่อนข้างจะสนุก  เพราะสังคมการทำงานเขาเปิดกว้างทางความคิด  ซึ่งพอถึงตอนนี้  พี่ก็ทำงานที่นั่นเข้าปีที่ 6 แล้วครับ

iLovenkp : แง้มๆ เรื่องเงินเดือนปัจจุบันหน่อยได้ไหมครับ?

พี่วี : พี่ได้เงินเดือนตกปีละประมาณ 70,000 เหรียญครับ  หรือเดือนละประมาณ 6,000 เหรียญ (กว่า 200,000 บาท)  แต่ถ้าคิดตามอัตราค่าครองชีพ  ก็เหมือนกับอยู่เมืองไทยแล้วได้เงินเดือนประมาณ 35,000 บาทครับ

iLovenkp : อะไรคือแรงผลักดันให้พี่วีพัฒนาตัวเองไปสู่จุดที่สูงขึ้นครับ?

พี่วี : ความอยากรู้มั้งครับ  พี่อยากรู้ในสิ่งที่ไม่เคยรู้มาก่อน  อยากรู้ว่าผลิตภัณฑ์หรือสิ่งของแต่ละอย่างมันผลิตขึ้นอย่างไร  ระบบต่างๆ มันเป็นอย่างไร  และการที่เราได้ไปอยู่เมืองใหญ่ๆ ก็ยิ่งทำให้เรามีคู่แข่งเยอะ  ความอยากที่จะรู้สิ่งต่างๆ ก็เยอะตามมาด้วยครับ

iLovenkp : ตอนนี้พี่วีถือว่าตัวเองประสบความสำเร็จในชีวิตหรือยังครับ?

พี่วี : ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้วนะครับ  ในเรื่องงานก็ถือว่าดีครับ

iLovenkp : มีอะไรอยากจะฝากน้องๆ วัยเรียนที่มีโอกาสได้อ่านบทสัมภาษณ์นี้บ้างครับ?

พี่วี : จริงๆ แล้วพี่ไม่มีอะไรเลยนะ  สมัยเรียนพี่ต้องทำงานหาเงินเรียน  ทั้งเป็นมาร์คเกอร์โต๊ะสนุ๊กเกอร์  เป็นครูสอนพิเศษ  เป็นดีเจตั้งแต่ 2 ทุ่ม - 6 โมงเช้า  หลังจากนั้นก็ต้องตื่นมาเรียนภาคบ่ายทุกๆ วัน  ซึ่งถึงแม้จะเริ่มจากศูนย์  แต่พี่ก็ยังไปถึงจุดนี้ได้

iLovenkp : กลับมาเยี่ยมบ้านแต่ละที  พี่วีเห็นอะไรในนครพนมบ้านเราบ้างครับ?

พี่วี : นครพนมเล็กเนอะ  พัฒนาช้า  ไม่ค่อยมีอะไรเปลี่ยนแปลง  ไม่ค่อยมีงานให้ทำครับ   แต่ด้วยความเล็กนี่แหละครับ  ทำให้นครพนมยังเป็นเมืองที่ดำรงชีพแบบสบายๆ  มีเพื่อนสนิทคุยกันได้สบายๆ อย่างเปิดเผย  แต่ในขณะเดียวกันตำแหน่งงานที่ต้องอาศัยเทคโนโลยีอย่างวิศวกรสื่อสารก็ยังไม่ค่อยมีเท่าไหร่ครับ

iLovenkp : พี่วีมองอนาคตของนครพนมไว้อย่างไรบ้างครับ?

พี่วี : ความเป็นอยู่พี่ไม่อยากให้เปลี่ยนนะครับ  แต่เศรษฐกิจพี่อยากให้เปลี่ยน  เพราะจะได้มีงานทำ  นักศึกษาจบใหม่จะได้กลับมาใช้ชีวิตที่บ้านเกิด  เพราะเพื่อนๆ ของรุ่นพี่เองมีเพียงแค่ 7 คนเท่านั้นที่จบมาแล้วกลับมาทำงานที่นี่  คนอื่นๆ ก็ทำงานต่างจังหวัดกันหมดเลย

iLovenkp : ชอบอะไรในเมืองนครพนมครับ?

พี่วี : ชอบอากาศกับผู้คนที่ยังเหมือนเดิมครับ  กลับมาทีไรก็ยังยิ้มแย้มคุยกัน  ซึ่งต่างกับเมืองที่พี่อยู่ในอเมริกา  ข้างบ้านยังไม่รู้จักกันเลย  เวลาเจอหน้ากันก็ได้แต่ทักกันเฉยๆ  แต่เป็นการทักเพื่อมารยาท  ไม่ได้มาจากใจจริง  เพราะที่นั่นเขาไม่มีเวลามาสุงสิงกันหรอกครับ  ต้องตั้งหน้าตั้งตาทำมาหากินตลอดเวลาครับ

       เป็นอย่างไรบ้างครับ สำหรับเรื่องราวชีวิตของวิศวกรหนุ่มผู้ผันตัวเองจากคนไม่มีอะไร ไปจนสู่เส้นทางความสำเร็จของชีวิต  แง่คิดต่างๆ ที่ได้จากเขาคนนี้  คงทำให้หลายๆ คนมีกำลังใจฮึดสู้กันขึ้นมาบ้างใช่ไหมครับ

         ใครมี 'คนนคร' เก่งๆ เจ๋งๆ อยากแนะนำให้เรารู้จัก  ก็อีเมลมาบอกกันได้ครับที่ iLovenkp@hotmail.com  สำหรับคราวหน้าจะพาไปเจาะลึกเรื่องราวของใครอีก  ก็ต้องคอยติดตามกันนะครับ.... 

   ผู้เข้าชมบทความนี้ 503 ครั้ง  

Written by :

admin

 

• เพิ่มใหม่
• ค้นหา

ความคิดเห็น (6)

• |วันที่ 07-05-2010 เวลา13:20 ไม่ระบุชื่อ
  น่าจะเป็นคนนี้นะที่รุ่นพี่เล่าให้ฟัง...
  
  พอได้ฟังประว้ติพี่วีละขนลุกเลย...
  
  แบบว่าสุดยอดมากๆ...
  
  แบบนี้แหล่ะ idol เลย...

• |วันที่ 19-05-2010 เวลา16:38 Mewz
  สุดยอดเลยค่ะ

• |วันที่ 20-05-2010 เวลา01:05 ไม่ระบุชื่อ
  พี่ขอบคุณมากครับ อ่านแล้วมีแรงฮึดอีกเยอะเลย
  
  ขอบคุณมากจริง ๆ

• |วันที่ 24-05-2010 เวลา10:09 monet.
  เอาหละวะ...ได้จังหวะ...
  
  ถือว่าได้เรียนรุ่นเดียวกัน...
  
  ทั้งที่อนุบาลนครพนม ต่อ ปิยะ...
  
  ก็ยินดีกับเพื่อนที่ประสบความสำเร็จในชีวิตการงาน...
  
  มีอะไรดี ๆ ที่จะมาพัฒนานครพนมให้เจริญยิ่งขึ้นก็มาทำนะครับ
  
  เมื่อมีโอกาสแล้ว...จงใช้โอกาสของท่านให้เต็มที่ครับ
  
  โชคดีครับ...
  
  ปุ๊ (รัชพล แท่งทอง)
  
  

• |วันที่ 20-07-2010 เวลา12:02 นครพนมที่รัก  - คราวหน้าขอนักกีฬาบ้างนะครับ
  คราวหน้าขอนักกีฬาบ้างนะครับ ที่เจ๋งๆบ้านเราเยอะนะครับ ทีมชาติต่างๆ ฟุตบอล วิ่ง อะไรพวกนี้หรือแม้แต่สโมสรก็ดีครับ ผมว่าจะเป็นแรงบรรดาลใจให้รุ่นใหม่ๆเยอะเลย ถึงบ้านเราเล็กแต่อบอุ่นครับ อากาศเวลาเหนื่อยจากทำงานแล้วกลับบ้านไปนั่งริมโขงดื่มเบียร์ซักป๋อง มันรู้สึกดีครับ ผมรักนครพนมครับ

• |วันที่ 03-09-2010 เวลา04:31 ไม่ระบุชื่อ
  ตบมือให้เลยพี่ เจ๋งอ่ะ
  เป็นตัวอย่างของความอดทน พากเพียร
  ขอบคุณเว็บดีๆ ให้คนนครได้อ่าน
  
  ศิษย์เก่า อนุบาล
  ศิษย์เก่า ปิยะ
  ศิษย์เก่า เทคนิคนคร
  เหมือนกัลลลล
  

เขียนความคิดเห็น

รายละเอียดที่ติดต่อของคุณ:

ชื่อ:

อีเมล์: ไม่ต้องส่งอีเมล์บอก เมื่อมีข้อความใหม่ ต่อจากข้อความของฉันส่งอีเมล์บอก เมื่อมีข้อความใหม่ ต่อจากข้อความของฉัน

ความคิดเห็น:

หัวข้อ:

แบบตัวอักษร:         -สี-ฟ้าน้ำทะเลดำน้ำเงินชมพูฟิวเซียเทาเขียวเหลืองแกมเขียวแดงเลือดนกฟ้าน้ำทะเลเขียวทหารม่วงแดงเงินเขียวอมฟ้าขาวเหลือง -ขนาด-เล็กมากเล็กกลางใหญ่มโหฬาร

ข้อความ:

Powered by !JoomlaComment 4.0 beta1

!joomlacomment 4.0 Copyright (C) 2009 Compojoom.com . All rights reserved."